Το Τάνγκο γεννήθηκε ως κοινωνικός χορός

Είχε το σκοπό να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά, επιτρέποντας μια ευγενική επαφή μεταξύ ανδρών και γυναικών. Παρόλο που το Τάνγκο είχε από τη μια την ευχάριστη ατμόσφαιρα ανθρώπων που διασκεδάζουν, από την άλλη περιείχε τον αέρα της νοσταλγίας των μεταναστών και των φτωχών γκάουτσος, οι οποίοι δεν είχαν ένα χώρο να καλούν «σπίτι», και τη γεύση της μοναξιάς ανδρών στη Αργεντινή που τους έλειπε η επαφή με μια γυναίκα. Έτσι, η αγκαλιά στο Τάνγκο έχει την ποιότητα της ένωσης δύο ανθρώπων με μια κατά κάποιον τρόπο βαθύτερη αίσθηση αμοιβαίου μοιράσματος, φροντίδας και διάθεση αλληλοπροστασίας.

Με αυτό το υπόβαθρο, η έρευνα έχει δείξει πως το απαλό άγγιγμα και αγκαλιά στο Τάνγκο αυξάνει τα επίπεδα ωκυτοκίνης, κάτι που ελαττώνει την αρτηριακή πίεση και διαστέλλει τις αρτηρίες. Όλο αυτό παράγει μια θετική πνευματική κατάσταση που βοηθά στην αντιμετώπιση του άγχους και του στρες. (Peidro, R., 2007)

Λόγω της ιδιαιτερότητας της αγκαλιάς (είναι η ανάμνηση των προστατευτικών χεριών της μάνας) ο χορός του Τάνγκο έχει δειχθεί ότι βοηθά στη θεραπεία του τραύματος. Επιπλέον, το Τάνγκο, ως παραδοσιακά κοινωνικός χορός, χορεύεται από όλη την ομάδα με αντιωρολογιακή κατεύθυνση στο χώρο, σε έναν κατά κάποιον τρόπο μυθικό κύκλο. Αυτός ο κύκλος θυμίζει τους τελετουργικούς χορούς των αρχαίων πολιτισμών, όπου η ενέργεια συγκεντρωνόταν με αίσθημα προστασίας με την κυκλικότητα της κίνησης.

Πέρα από τη θαυμάσια αίσθηση της ένωσης, του ανοίγματος και της εμπιστοσύνης προς τον άλλο, το Τάνγκο είναι από τη φύση του στενά συνυφασμένο με το ενδιαφέρον για την κατανόηση του Άλλου. Για παράδειγμα, ο άνδρας πρέπει να καταλάβει εάν η γυναίκα είναι έτοιμη για την επόμενη κίνηση, ή το πού πατά. Από την άλλη, η γυναίκα πρέπει να μαντέψει και να ακολουθήσει την κίνηση του άνδρα. Κάτι άλλο ενδιαφέρον είναι ότι και οι δύο πρέπει να διατηρούν πιστά τους ρόλους τους προκειμένου να χορέψουν σωστά: ο ένας πρέπει να οδηγεί και ο άλλος να ακολουθεί. Παρόλο που μπορούν να εναλλάσσουν ρόλους, δεν μπορούν να οδηγούν και οι δύο ταυτόχρονα. Ωστόσο, ισχύει ότι όποιος ακολουθεί μπορεί να «προτείνει» κινήσεις στον οδηγόντα, και ο οδηγών, εφόσον οδήγησε μια κίνηση, μπορεί στη συνέχεια να πρέπει να «συνοδέψει» τις κινήσεις του ακολουθούντα. Πρόκειται για έναν διάλογο μεταξύ των κινήσεων δύο σωμάτων, αλλά ένας διάλογος με ξεκάθαρα διαχωρισμένους ρόλους. Αυτή η ποιότητα έχει βοηθήσει ανθρώπους που έχουν ζητήματα εμπιστοσύνης, και άλλους που έχουν δυσκολίες στη λήψη αποφάσεων ή «οδήγησης» της ζωής τους.

Το Τάνγκο έχει χρησιμοποιηθεί ως συνοδευτική θεραπεία

Χάρη σε αυτά τα χαρακτηριστικά, το Τάνγκο έχει χρησιμοποιηθεί ως συνοδευτική θεραπεία στην αντιμετώπιση αρκετών ψυχολογικών διαταραχών, όπως Κοινωνική Φοβία, Κατάθλιψη, ακόμα και Σχιζοφρένεια (Trossero, F., 2006). Γενικά, έχει διαπιστωθεί ως βοηθητικό εργαλείο σε όλα τα είδη προβλημάτων σχέσεων, και χρησιμοποιείται επίσης στη θεραπεία ζεύγους.

Το Τάνγκο είναι ένας χορός που μπορούν να απολαύσουν άνθρωποι κάθε ηλικίας. Είναι μια καλή άσκηση, καθώς συνδυάζει τα γνωστά οφέλη του βαδίσματος, υψηλό βαθμό συντονισμού κινήσεων, ισορροπίας και συγχρονισμού εντός του ζευγαριού και ως προς τη μουσική. Για τους λόγους αυτούς έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως θεραπευτική μέθοδος σε ασθενείς νόσο Parkinson, όπου δείχθηκε να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από ό,τι οι συμβατικές ασκήσεις φυσιοθεραπείας.(Hackney, ME., 2009)

Για τους ίδιους λόγους βοηθά ηλικιωμένους να διατηρούν ισορροπία και συντονισμό. (McKinley, P., 2005). Επίσης, η απομνημόνευσης σειρών από βήματα στις χορογραφίες μπορεί να βοηθήσει ως άσκηση μνήμης, λόγος για τον οποίο έχει εφαρμοστεί ως επιτυχής μορφή θεραπείας σε ασθενείς με νόσο Alzheimer.

Το Τάνγκο έχει επίσης δειχθεί βοηθητικό στην βελτίωση της καρδιακής υγείας και στην καταπολέμηση της αρτηριοσκλήρωσης. Όχι μόνο γιατί είναι μια καλή άσκηση, καθώς συνδυάζει κίνηση και ενεργοποίηση του πνεύματος, αλλά και γιατί, όπως γράφει ο Dr. Peidro: «Το «Τάνγκο ενέχει φυσική δραστηριότητα και επιπλέον σχετίζεται με θετικά συναισθήματα… Όλες οι περιστάσεις που μας οδηγούν σε χαρούμενες στιγμές δρουν ως ‘θετικά συναισθήματα’ και μας βοηθούν να ζούμε περισσότερο και καλύτερα» (Peidro, R., 2007)
 

 

Το Inner Tango ως θεραπευτική τεχνική

Inner Tango as therapeutic technique

Το Inner Tango είναι συγχρόνως μια ευχάριστη δραστηριότητα και μια θεραπευτική τεχνική που ευνοεί την προσωπική ανάπτυξη, εμβαθύνοντας τη συνειδητότητα του σώματος και την έκφραση εσωτερικών καταστάσεων , διαμέσου των μοιρασμένων χορευτικών κινήσεων. Συνδυάζει το χορό, μουσική, σωματική δουλειά και κινήσεις του Τάνγκο, καθώς και στοιχεία από Focusing-Βιωματική Ψυχοθεραπεία.

Είναι μια τεχνική προσπέλασης εσωτερικών νοημάτων, τα οποία βρίσκουν μια σωματική οδό έκφρασης, σχετικά με τις ανθρώπινες εμπειρίες μας, καθώς και με τον τρόπο που σχετιζόμαστε με άλλους ανθρώπους, ιδιαίτερα του άλλου φύλου. Έτσι κερδίζουμε καλύτερη κατανόηση αυτών των νοημάτων, αυξάνουμε την αποδοχή τους ή, τελικά, τα τροποποιούμε.

Το InnerTango είναι επίσης ένας ιδανικός δρόμος για την ανάπτυξη μιας πιο ισορροπημένης αίσθησης του εαυτού, καθώς μας βοηθά να έρθουμε σε επαφή με τους άξονες του σώματος, και τις εσωτερικές πηγές δύναμης και θετικής αυτοεκτίμησης. Και όλα αυτά εμπνευσμένα από την ομορφιά της μουσικής και του χορού του Τάνγκο, που προσφέρουν το κατάλληλο περιβάλλον και ερεθίσματα για την επίτευξη μιας αίσθησης αρμονίας: με τον εαυτό μας, με τη μουσική, με το/την σύντροφο, και με τον κόσμο γύρω μας.

Το InnerTango προτείνεται για την εμβάθυνση της αυτογνωσίας, επανοικοδομώντας μια υγιή σύνδεση με το σώμα μας και εξερευνώντας τα συναισθήματά μας. Επίσης συνιστάται ως συμπληρωματική θεραπεία για ψυχολογικές διαταραχές όπως δυσκολίες σχέσεων, ψυχοσωματικός πόνος, και διαχείριση άγχους.